บทเรียนฤดูร้อน

.

ร้อนจริง

ทิ้งใบ

ได้ฝน

ผลผลิ

.

.
.

หน้าร้อนที่กำลังจะผ่านไปทำให้บางไม้ในสวนทิ้งใบยืนต้นเปล่าเปลือยท้าแดดมาแรมเดือน เกาลัดต้นนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่ด้วยรากที่แผ่กว้างและหยั่งลึกจึงสามารถเสาะหาและสะสมอาหารจนเพียงพอได้ใช้ซ่อมแซม จวบจนฝนฉ่ำดินจึงผุดตุ่มตา … กระทั่งผลิแผ่ใบ

การฟื้นฟูเยียวยาใด ๆ “ใจต้องกว้าง” แล้วความร่วมแรงร่วมใจก็จะหลั่งไหลเข้ามาทางประตูหัวใจที่เปิดกว้างนั่นเอง ห้วงเวลาอย่างนี้เราต้องเป็นดั่งรากไม้ที่ช่วยกันพยุงค้ำยันและแผ่แขนงการให้อภัยให้กว้างไกลสุดกำลัง

ถึงแดดจะแรงร้อนก็อย่าปล่อยให้ร้อนแรงแดดเผาแผดลงไปถึงรากแห่งความดีงามที่ฝังลึกอยู่ในหัวใจ …

จากวันนี้ไม่ว่าปีหน้าหรือปีไหน ๆ ผมจะไม่ปล่อยให้เกาลัดต้นนี้หรือไม้อื่นต้นใดต้องเฉาแดดเจียนตายอย่างนี้อีก แต่ด้วยว่าสวนตั้งอยู่บนที่ดอนจึงมีข้อจำกัดในเรื่องแหล่งน้ำ ฉะนั้นคำว่าเพียงพอต่อความต้องการจึงเป็นไปไม่ได้ในสวนนี้ ถึงกระนั้นก็ตาม ทุกชีวิตในสวนจะได้รับน้ำอย่างทั่วถึงแน่นอน, นี่คือคำมั่น แต่ต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่ปรวนแปรไปพร้อม ๆ กันด้วย รู้จักใช้น้ำทุกหยาดหยดอย่างรู้คุณค่า รู้จักเอื้อเฟื้อแบ่งสรรปันกันใช้ ไม้ใหญ่ทอดเงาเป็นร่มให้ไม้เล็ก ส่วนไม้เล็กไม้เลื้อยก็ช่วยคลุมดินให้ไม้ใหญ่

ปกติสุขจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อทุกชีวิตยอมรับความหลากหลายและเข้าใจข้อจำกัดของกันและกัน …

.

.

2 thoughts on “บทเรียนฤดูร้อน

  1. แสดงว่าบ้านสวนลำพูนคงแล้งพอควรเกาลัดถึงทิ้งใบ เพราะเกาลัดเมืองน่านยังมีใบอยู่เต็มต้นเลยครับ
    เมล็ดผักหวานจากแหล่งที่คุณgolbแนะนำมาถึงมือเรา และลงถุงชำไปเรียบร้อยแล้ว เปลี่ยนแผนนิดหน่อยตรงที่ลงถุงชำทั้งหมด พร้อมกับแคพี่เลี้ยง เนื่องจากระบบนำยังไม่เรียบร้อย ขืนลงดิน มีหวัง(คนรดน้ำ)ตายแง๋ครับ ระหว่างนี้เราสองคนคงต้องปล่อยให้ธรรมชาติทำหน้าที่ โดยมีเราช่วย(รดน้ำ)บ้างตามสมควร

    House

  2. คุณจิระนันท์ยังคงลึกซึ้งและเฉียบคมเหมือนเดิม
    ขออนุญาติบันทึกไว้เป็นอีกบทเรียนหนึ่งของฤดูร้อนอันสาหัสสากรรจ์เช่นนี้

    บทกวี “หมดเวลา” แต่งโดย จิระนันท์ พิตรปรีชา

    “หมดเวลาแล้ว หมดเวลา
    จะต่างสีต่างศรัทธา หมดความหมาย
    หมดเวลา ค่าของคนกล่นกระจาย
    นี่แหละคือภาพสุดท้าย สุดทางตัน
    หมดเวลา หมดเวลามากล่าวโทษ
    หมดเวลาจะเกลียดโกรธ โหด ห้ำหั่น
    ทุกสิ่งที่ไขว่คว้าต้องฆ่ากัน
    สลายวับกับม่านควัน โลกบรรลัย
    ให้มันสิ้นให้มันสุด หยุดตรงนี้
    อย่าให้มีสิ่งใดเหลือ เพื่อวันใหม่
    ขอพื้นที่กว้างกว้าง กลางใจไทย
    ดับเปลวไฟ ปลุกสติ ผลิปัญญา
    น้ำตาที่ตกใน เรียกน้ำใจให้คืนมา
    ร่วมก่อรอเวลา ลุกขึ้นมาประเทศไทย
    น้ำตาช่วยดับไฟ น้ำใจจะดับควัน
    พรุ่งนี้คงมีวัน ให้รักกันประเทศไทย”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s