ผีเสื้อกับดอกไม้
.
ทุก ๆ เช้าของสัปดาห์สุดท้ายปลายเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา ผมกับกาแฟชอบที่จะออกมาชมฉากชีวิตแสนสวยของเหล่าผีเสื้อกระทกรกและผองเพื่อนที่กำลังโฉบลิ้มชิมรสหวานของดอกส้มโอหน้าบ้าน สุนทรียภาพอันงดงามเช่นนี้เป็นผลจากการ “ลด ละ เลิก” ใช้สารเคมีในสวนครับ เป็นสิ่งที่ผมทำได้และต้องทำเพื่อการดำรงชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อย่างปกติสุข เราไม่ได้เป็นปฏิปักษ์ต่อกันโดยธรรมชาติ จึงไม่มีความจำเป็นใดใดที่จะต้องมาเบียดเบียนบีฑากัน…มิใช่หรือ?
.
.
แต่จะดีกว่านี้ไหม ถ้าได้คุณ ๆ มาช่วยกันอีกแรง
ไม่ยากเลยครับ แค่เลือกทานผลิตผลทางการเกษตรที่ปลอดสารพิษเท่านั้นเอง เพราะการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการบริโภคเล็ก ๆ น้อย ๆ เพียงเท่านี้ จะช่วยลดการใช้สารเคมีในกระบวนการผลิตของเกษตรกรได้มากโข นั่นหมายถึงคุณภาพสิ่งแวดล้อม ดิน น้ำ ฟ้า ที่จะค่อย ๆ ดีขึ้นอย่างยั่งยืน ไม่ต้องผลาญทรัพยากรโดยไม่จำเป็นไปกับอีเวนท์หรือแคมเปญรักษ์โลก (เสียเหลือเกิน) ที่เกลื่อนเมืองอยู่ในขณะนี้
ปิดแอร์ก็ยาก ประหยัดน้ำมันก็ลำบาก ลองเรื่องกินดูเป็นไร ไม่ต้องรักโลกก็ได้ รักตัวเองนี่แหละ ทีกับเรื่องงานยังมุ่งมั่นทุ่มเทให้ได้เกินร้อย แต่ทำไมปล่อยปละละเลยกับสุขภาพตัวเองล่ะครับ ทำงานหนักเพื่อที่สุดท้ายแล้วต้องไปนอนพักนอนผ่าอยู่ในโรงพยาบาล มันคุ้มกันเสียเมื่อไหร่
ลองเริ่มต้นวันนี้ ๕ มิถุนายน วันสิ่งแวดล้อมโลกนี่ล่ะ … เหมาะนัก
.
ปล. อยากให้ผีเสื้อกับดอกไม้โบยบินและเบ่งบานในทุกเรือกสวนไร่นาบนแผ่นดิน แสดงให้เห็นถึงความเข้มแข็งและอิสระของเกษตรกรที่พร้อมจะยืนหยัดฟันฝ่าและพึ่งพาตนเองได้ เอาให้เหมือนโมฮัมหมัด อาลี ที่ว่า “I float like a butterfly and sting like a bee” นั่นเลย
.
.
ขอดูบรรยากาศสวนลำไบช่วงนี้หน่อยนะครับ
ขอบคุณครับ
puritad
June 6, 2009 at 10:46 am
นึกว่าจะคุยกันเรื่องหนังไทยเรื่องนี้ซะอีก
แต่ไม่เป็นไร … ยังไงก็เข้ามาโบยโบกบิน
: )
ขุนอรรถ
June 8, 2009 at 11:23 pm
อรุณสวัสดิ์ครับ
คุณภูริทัต:
แวะมาบอกว่า ช่วงนี้ที่สวนฝนพรำทุกวัน-ทั้งวันเลยครับ ไม่เห็นแดดมาห้าวันแล้ว
ขอบคุณที่อยากชม ไม่น่าดูเท่าไหร่นักหรอก รกเรื้อรุงรัง นานวันเข้าผมยิ่งขี้เกียจมากขึ้นทุกที
ไว้อาทิตย์หน้านะครับ, ถ้าไม่ลืม
คุณอรรถ:
คุยได้…คุยเลย
หนังรุ่น ๆ กัน ผมชอบ “น้ำพุ” มากกว่า อาจจะเป็นด้วยเพศและวัย? หรืออำพล?
ทั้งสองเรื่องนี่ โรงเรียนผมจัดให้ไปดูครับ
ในวัยนั้น, การดูหนังสักเรื่องต้องคิดหลายตลบเหมือนกัน (ไม่เหมือนกินเหล้า สุมหัวกันคนละห้าบาทสิบบาทก็ได้มาแบนนึงแล้ว มาม่าต้มยำสองซอง แค่นี้ก็ได้แล้วหนึ่งเมา แฮ่!)
ผมชอบดู “สี” ของหนัง
รู้สึกว่ามันบอกเรื่องราวได้ดีกว่า
“ผีเสื้อและดอกไม้” ออกสีสดใสเจิดจ้าสมวัย แม้ตอนหม่นก็ยังดูไม่หมองมากนัก
สะเทือนใจแต่ยังให้ความหวัง
แต่กับ “น้ำพุ” ทึบทึม หม่นมัว สื่อออกมาชัดเจนเห็นผล (“ดีแตก” ก็ใช่)
ไม่ต้องเดาตอนจบ ใช้เวลาเก็บรายละเอียดระหว่างเรื่องมาคิดหาคำตอบว่า ทำไม? เพราะอะไร? เพราะใคร?
แล้วทำเป็นรายงานส่งครูอาทิตย์หน้านะจ๊ะ …
ได้แค่นี้อ่่ะ คุณอรรถ
ไม่ถนัดรีวิวหนังเท่าไหร่ บอกตรง ๆ คือไม่ค่อยได้ดูหนัง ไม่ได้เข้าโรงหนังมาสิบกว่าปีได้แล้วมั้ง
หลังยุค อังเคิ่ล&ปื้ด ก็ไม่ค่อยได้ดูแล้ว
: )
golb
June 9, 2009 at 9:45 am
นอกจากคุณ golb จะเป็นเกษตรกรที่เอาใจใส่สิ่งแวดล้อมแล้ว ยังเป็นกวี ที่มักจะให้ใคร ๆได้โฉบลิ้มชิม(คำ)หวาน จากภาษาสวย ๆอีกด้วย วันหลังมาเป็นบทกวีด้วยสิคะ
ตุ๊ก
June 16, 2009 at 2:39 pm
คณตุ๊กชอบทำผมเขินอยู่เรื่อยเชียว
ผมมันเป็ดครับ จะให้บินสูงเหมือนนกนั้นคงไม่ได้
ได้แค่นี้ก็บุญโขแล้ว
golb
June 17, 2009 at 11:14 pm
แวะมาเยี่ยมค่ะ ข้อมูลสำหรับข้อความดีๆที่มาแบ่งปันค่ะ
ร้านดอกไม้
June 23, 2009 at 12:32 pm
พอเห็นลายบนปีกของผีเสื้อแล้ว ให้นึกถึงหญิงสาวร่างบอบบาง ในชุดกระโปรงจีบพริ้ว แต้มสีสันและลวดลายคล้ายปีกผีเสื้อ หมุนตัวเล่นกลางสวนดอกไม้ สายๆ ของวันหลังฝนพรำ
(กรุณาจินตนาการตาม ดูผีเสื้อแล้วหลับตา คุณคิดเหมือนผมหรือเปล่า)
อือ แต่จำไม่ได้แล้วว่า เคยมองเห็นผู้หญิงสวยเหมือนผีเสื้อ ล่าสุดเมื่อไหร่
คงต้องหาเวลาปล่อยวาง เข้าป่า หรือชมสวนบ้างละ
Mr.big
July 1, 2009 at 12:07 am
ถึง..ไอ้คุณหญ่ายยย
ผมคิดไม่เหมือนมึงครับ
หลับตาแล้ว ผมเห็นแต่ผีเสื้อราตรีแสนสวยฝูงนั้น…ที่บ้านลุงนิล
ที่คุณมึงก็ไปด้วยกันไม่ใช่เหรอ
ทำเป็นจำไม่ได้
golb
July 2, 2009 at 1:36 pm
ภาพผีเสื้อละมุลตา
เนื้อหาละมุลใจ
ศิลป์
July 8, 2009 at 6:47 pm
ทุกทุกตัวอักษรที่ผ่านเข้ามา
ก็ทำให้เจ้าของบล็อกรู้สึกอุ่นตา…อุ่นใจ
เช่นเดียวกัน
golb
July 10, 2009 at 6:02 pm