Blog Tag ของบ้านสวน

ลามเข้ามาในสวนจนได้ครับสำหรับ Blog tag คล้อยหลังจากเข้าไปคอมเมนท์คุณ tomwork ไม่ทันไรโดนยิง tag กลับมาทันควัน ขออนุญาตไม่ส่งต่อเพราะไม่รู้จะส่งให้ใคร ที่พอจะคุยกันได้ก็โดนไปซะหมดแล้ว และนี่เป็น ๕ ข้อของผมครับ

๑. ผมเรียนจบภาควิชาภูมิศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ หนักไปทางออกภาคสนามมากกว่านั่งฟังเลคเช่อร์ ช่วงที่เรียน GIS ยังไม่ได้เปิดสอนเป็นเรื่องเป็นราวไม่เหมือนปัจจุบัน เป็นรุ่นที่อยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่านของเทคโนโลยีพอดีี ใช้เวลาสี่ปีเต็มจนวินาทีสุดท้ายด้วยวิทยานิพนธ์งานค้นคว้าวิจัยอิสระสดๆ ดิบๆ พร้อมคลิปหนีบสองตัวไม่ทันได้เข้าเล่ม แต่อาจารย์ยังใจดี (หรือปล่อยผี?) ให้ผ่านจนได้ ความสะใจที่สุดในระหว่างเรียน ก็คือ คว้า A วิชาสำรวจ (Survey) จากวิศวะมาประดับทรานสคริปต์ได้ (ชาวเกียร์ทั้งหลายอย่าพึ่งหมั่นไส้ มันเป็นความรู้สึกในวัยเยาว์ครับตอนนั้นกำลังห้าว เหมือนได้ลูกเสือออกมาจากถ้ำเสือ ตอนนี้โตแล้วมานึกดูก็ขำตัวเอง) เป็นรุ่นสุดท้ายที่รับพระราชทานปริญญาบัตรจากในหลวง และเป็นรุ่นสุดท้ายของหอประชุมอ่างแก้ว

๒. สอบเสร็จวิชาสุดท้ายแทนที่จะกลับบ้าน ผมแพ็คกระเป๋าตามอาจารย์ขึ้นดอยแม่สลองทันที เป็นการตัดสินใจที่รวดเร็วและถูกต้องที่สุดในชีวิต ที่นี่ผมได้ทำงานกับ ‘พี่แดง’ เตือนใจ ดีเทศน์ เลขาธิการมูลนิธิพัฒนาชุมชนและเขตภูเขา โดยการแนะนำของอาจารย์จิระ ปรังเขียว ที่ผมติดสอยห้อยตามแกขึ้นมาด้วย เวลา ๕ ปีกับงานสำรวจการใช้ที่ดินและฟื้นฟูทรัพยากรป่าไม้ ถ้าจะนับความสำเร็จเป็นจำนวนไร่อาจจะไม่มาก แต่สำคัญที่ความรู้ความสามารถของเราได้เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ให้ได้รับสิทธิอันพึงมีพึงได้ในการเกิดมาเป็นคนบนผืนแผ่นดินไทย หลังจากลงมาจากดอยแม่สลอง ผมก็มาทำสวนลำไยอยู่ที่ลำพูนเพราะต้องมาดูแลพ่อแม่ที่เกษียณอายุราชการพร้อมๆ กัน

๓. ผมชอบความสัมพันธ์แบบ Long distance relationship และกำลังประพฤติปฏิบัติอยู่ด้วยความรื่นรมย์ โชคดีที่คนที่อยู่อีกข้างก็คิดคล้ายๆ กัน ทำให้เรามีความสุขกับสิ่งใกล้ตัวและไกลตัวได้พร้อมๆ กัน

๔. ผมชอบ ‘ล่องไพร’ ของน้อย อินทนนท์ มากกว่า ‘เพชรพระอุมา’ ของพนมเทียน เพราะรู้สึกว่า ‘ศักดิ์ สุริยัน’ มีเลือดมีเนื้อมากกว่า ‘รพินทร์ ไพรวัลย์’ ที่ออกจะแฟนตาซีเหนือจริงไปนิดนึง แต่ก็สนุกมากๆ ทั้งสองเรื่องอ่านแล้วได้กลิ่นป่าอ่อนๆ โชยมา ปลุกสัญชาตญาณไพรที่หลับใหลอยู่ให้ตื่นขึ้นมาเป็นพักๆ หยิบขึ้นมาอ่านแล้วมักจะวางไม่ลง ทำให้นึกถึงสมัยเรียนเวลาออกฟิลด์ขึ้นเขาลงห้วย นึกถึงเพื่อนร่วมทาง นึกถึงความอบอุ่นของกองไฟและมิตรภาพ สรุปว่าเป็นซีรี่ส์ที่ควรมีติดไว้ในห้องน้ำเป็นอย่างยิ่ง

๕. ผมชอบดื่มรีเจนซี่กับเบียร์สิงห์

.